Określenia „włókno pokarmowe” użył po raz pierwszy Hipsley w 1953 roku. Poprzednio używane określenie „włókno surowe’ nadal stosowane jest w tabelach składu i wartości odżywczej produktów spożywczych, obejmowało substancje rozpuszczalne w kwasach i alkoholach, które obniżały wartość energetyczna paszy dla zwierząt. Niedoskonałość tego określenia podnieśli Macance i Lawrence, którzy szacowali ilości wchłanianych węglowodanów z pożywienia osób chorych na cukrzyce, opracowali oni tabele, w których podzielono węglowodany na przyswajalne (dostępne) i nieprzyswajalne (niedostępne)